| تاثیر روش تدریس مشارکتی در یادگیری گروه های اسمی دانش آموزان کم توان ذهنی پایه هشتم |
| کد مقاله : 1345-4THESSNCONF |
| نویسندگان |
|
احمد آریایی نسب *1، محمد علی پیرکمالی2، حمیدرضا عباسی3، مژگان زرگری4 11- گروه آموزش زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 2گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 3گروه آموزش روانشتاسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 4دانشجوی (کارشناسی ارشد) زبان وادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. |
| چکیده مقاله |
| آموزش مفاهیم دستوری، بهویژه مبحث «گروه اسمی»، برای دانشآموزان کمتوان ذهنی از مباحث دشوار ، بخشهای فرایند یاددهی ـ یادگیری است. روشهای سنتی تدریس که مبتنی بر توضیح مستقیم، تکرار و حفظمحوریاند، معمولاً در ایجاد درک پایدار و فعال نزد این گروه کارایی محدودی دارند. در مقابل، روشهای نوین همچون تدریس مشارکتی با تأکید بر تعامل، فعالیت گروهی، تبادل ایدهها و یادگیری همسالان، میتوانند فرصتهای بیشتری برای پردازش معنایی، تقویت اعتماد به نفس و مشارکت فعال فراهم آورند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش روش تدریس مشارکتی در مقایسه با شیوه سنتی، به بررسی قابلیت اجرا و میزان اثربخشی این روش در آموزش گروه اسمی به دانشآموزان کمتوان ذهنی پایه هشتم میپردازد. در این مطالعه، تأثیر فعالیتهای مشارکتی بر ارتقای درک ساختارهای اسمی، میزان یادداری، توانایی تشخیص اجزای گروه اسمی و بهبود مشارکت کلامی فراگیران تحلیل شده است. یافتهها نشان میدهد که تدریس مشارکتی، علاوه بر بهبود معنیدار عملکرد دستوری دانشآموزان کمتوان، موجب افزایش انگیزش درونی، تعامل اجتماعی و احساس شایستگی آنها در کلاس میشود. این نتایج، ضرورت بهرهگیری از الگوهای نوین تدریس در آموزش دستور زبان فارسی و بازنگری در شیوههای سنتی را برای دانشآموزان با نیازهای ویژه برجسته میسازد. |
| کلیدواژه ها |
| آموزش مفاهیم دستوری، بهویژه مبحث «گروه اسمی»، برای دانشآموزان کمتوان ذهنی از مباحث دشوار ، بخشهای فرایند یاددهی ـ یادگیری است. روشهای سنتی تدریس که مبتنی بر توضیح مستقیم، تکرار و حفظمحوریاند، معمولاً در ایجاد درک پایدار و فعال نزد این گروه کارایی محدودی دارند. در مقابل، روشهای نوین همچون تدریس مشارکتی با تأکید بر تعامل، فعالیت گروهی، تبادل ایدهها و یادگیری همسالان، میتوانند فرصتهای بیشتری برای پردازش معنایی، تقویت اعتماد به نفس و مشارکت فعال فراهم آورند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش روش تدریس مشارکتی در مقایسه با شیوه سنتی، به بررسی قابلیت اجرا و میزان اثربخشی این روش در آموزش گروه اسمی به دانشآموزان کمتوان ذهنی پایه هشتم میپردازد. در این مطالعه، تأثیر فعالیتهای مشارکتی بر ارتقای درک ساختارهای اسمی، میزان یادداری، توانایی تشخیص اجزای گروه اسمی و بهبود مشارکت کلامی فراگیران تحلیل شده است. یافتهها نشان میدهد که تدریس مشارکتی، علاوه بر بهبود معنیدار عملکرد دستوری دانشآموزان کمتوان، موجب افزایش انگیزش درونی، تعامل اجتماعی و احساس شایستگی آنها در کلاس میشود. این نتایج، ضرورت بهرهگیری از الگوهای نوین تدریس در آموزش دستور زبان فارسی و بازنگری در شیوههای سنتی را برای دانشآموزان با نیازهای ویژه برجسته میسازد. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
