تاثیر دوگانگی زبانی (زبان اشاره؛زبان نوشتاری) بر رشد سواد و یادگیری کودکان ناشنوای دبستان

کد مقاله : 1325-4THESSNCONF

نویسندگان

زهرا افغانی *1، حفیظه حسین بر2، نرگس بامری2، سید جواد حسینی2 1آمورش و پرورش 2آموزش و پرورش

چکیده مقاله

هدف از این پژوهش مروری، بررسی تأثیر دوگانگی زبانی شامل زبان اشاره به‌عنوان زبان نخست و زبان نوشتاری به‌عنوان زبان رسمی آموزش، بر رشد سواد و فرآیند یادگیری کودکان ناشنوای دوره دبستان است. این مطالعه با تمرکز بر پیامدهای شناختی، زبانی و آموزشی این دوگانگی، به دنبال تبیین نقش آموزش دوزبانه در بهبود مهارت‌های خواندن و نوشتن کودکان ناشنواست. پژوهش حاضر به شیوه مروری نظام‌مند انجام شد. بدین منظور، مطالعات مرتبط شامل مقالات علمی و کتاب‌های تخصصی منتشرشده در بازه زمانی ۱۳۷۴ تا ۱۴۰۴ شمسی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. منابع مورد استفاده از پایگاه‌های داده علمی معتبر داخلی و خارجی نظیر SID, Noormags و سایر منابع مرتبط انتخاب شدند. معیار انتخاب منابع، ارتباط مستقیم با دوگانگی زبانی، رشد سواد و یادگیری کودکان ناشنوای دبستانی بود. یافته‌های پژوهش نشان داد که دوگانگی زبانی می‌تواند در صورت نبود رویکرد آموزشی مناسب، موجب کندی در رشد سواد و ایجاد شکاف‌های شناختی و آموزشی شود. با این حال، ادغام هدفمند زبان اشاره در آموزش زبان نوشتاری، موجب بهبود درک مفاهیم، افزایش یادداری و ارتقای مهارت‌های خواندن و نوشتن می‌شود. همچنین کودکانی که به‌طور همزمان از هر دو نظام زبانی بهره‌مند هستند، عملکرد بهتری در سواد خواندن و نوشتن نسبت به کودکان تک‌زبانه نشان می‌دهند؛ اساس نتایج این پژوهش، تأکید بر آموزش دوزبانه (زبان اشاره و زبان نوشتاری) در مدارس دبستانی کودکان ناشنوا امری ضروری است؛ این رویکرد می‌تواند به کاهش شکاف‌های آموزشی، ارتقای کیفیت یادگیری و تحقق آموزش فراگیر برای کودکان ناشنوا منجر شود.

کلیدواژه ها

دوزبانگی، زبان اشاره، زبان نوشتاری فارسی، دانش آموزان ناشنوا، سواد و یادگیری

وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر