| بررسی اثربخشی نقاشیدرمانی در کاهش پرخاشگری کودکان دارای اختلال یادگیری |
| کد مقاله : 1118-4THESSNCONF |
| نویسندگان |
|
سمیه پاک دامن *1، غلامحسن پناهی2 1دنشجوی ارشد دانشگاه آزاداسلامی 2استادیارگروه آموزش علوم تربیتی,دانشگاه فرهنگیان,تهران,زاهدان |
| چکیده مقاله |
| هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی نقاشیدرمانی در کاهش پرخاشگری کودکان دارای اختلال یادگیری بود. روش پژوهش از نوع نیمهتجربی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیهی کودکان دارای اختلال یادگیری مقطع ابتدایی بود که از میان آنها ۲۰ کودک با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۰ نفر) گماشته شدند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه پرخاشگری بوس و پری (Buss & Perry, 1992) با پایایی آلفای کرونباخ 0.87 بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۴۵ دقیقهای در برنامهی نقاشیدرمانی گروهی شرکت کرد، در حالیکه گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میزان پرخاشگری در گروه آزمایش پس از مداخله بهطور معناداری کاهش یافت (F=12.83,p<0.01,η2=0.42)(F = 12.83, p < 0.01, \eta^2 = 0.42)(F=12.83,p<0.01,η2=0.42). همچنین نقاشیدرمانی در کاهش همهی ابعاد پرخاشگری (جسمانی، کلامی، خشم و خصومت) اثربخش بود. بر اساس یافتهها، میتوان نتیجه گرفت که نقاشیدرمانی بهعنوان روشی بیانمحور و عاطفی، راهکار مؤثری برای تعدیل هیجانات و کاهش پرخاشگری در کودکان دارای اختلال یادگیری محسوب میشود. |
| کلیدواژه ها |
| نقاشیدرمانی، پرخاشگری، اختلال یادگیری، کودکان استثنایی، مداخله عاطفی |
| وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه شفاهی |
